Pentru ca, mai nou, sunt un om care ia decizii dubioase si care se gandeste la lucruri si mai dubioase, ma tot gandesc la orasul asta. Bine, ma gandesc la el de multe ori si in multe, multe feluri, multe dintre care nu-i fac cinste.
Acum m-am gandit mai mult la ce am facut eu pentru el. Fireste, mi-am gasit prieteni aici, desi unii sunt nomazi, ca si mine. M-am certat cu tot soiul de oameni, m-am impacat cu altii. Inca nu stiu sa explic unui strain cum sa se descurce in Centrul Vechi, desi stau aici de vreo 5 ani. Inca nu stiu multe locuri care sunt atractii turistice, inca am probleme – mari – cu orientarea in spatiu. Am incercat sa nu-l stric sau poluez mai rau decat e deja stricat sau poluat. Am incercat sa nu-l deranjez. Am incercat sa-l povestesc. Am incercat sa nu merg la karaoke – si am reusit. Am vrut sa-l colorez, macar o portiune din el. Am vrut sa desenez un norisor pufos si roz in care sa stau, acel loc unde nu se intampla nimic rau niciodata – si, pentru cateva minute, am si reusit.
Nu stiu, nici acum, cat am reusit din cate mi-am propus. Nu stiu cate din fericirile mele i se datoreaza acestui oras. Nu stiu nici daca mai vreau sau nu sa raman in el, nu stiu daca conteaza foarte mult unde traiesti in tara asta. Nu stiu daca am avut noroc sau ghinion, nu stiu nimic. Cineva mi-a zis mai demult ca “nu stiu” inseamna “nu”. Nu e adevarat. In cazul acestui oras, este cel mai pur si cel mai simplu nu stiu pe care l-am rostit in toata viata mea.
